Telefonumun ana vatanından merhaba:D böyle bir giriş yapmak istedim zira gördüm ki benim s3 efendinin şarjı korede birmek tükenmek bilmiyor... Amanın dedim toprak koktu, can koktu telefoncuğuma:D
Günlerdir (havalara bak daha 2. gün) bir türlü kendime gelememiştim... biraz yorgunluk, biraz açlık vardı... Yeni yeni toparlıyorum kendimi. imla hatalarımın farkındayım da, yazdığıma dua edin bence... önümü göremediğim anlar oldu sonuçta...
Havaalanındaki yemek ve uyku krizimden sonra ilk gün de uyku daha kıymetli geldi ve yemek yemeden 10 saat kadarcık uyudum. Haliyle gece uyandım,evde yiyecek birşey yok. Dışarı çıktım. Gez allah gez hiç bir yer açık değil. Yani açık yerler de var tabi ama ben tam bir kore mutfağı hayranı olarak fransız cafesine vs girmek istemiyorum. İnat inat derken n son bayılmak üzereydim ki o karşımda ışıltısı ile gözlerimi kamaştıran starbuck'a daldım. Madem kore yemekleriyle başlayamıyorum, neden takıntılarımla başlamayayım değil mi...
.jpg)
Ve işte en zevkli an... Ramyonlar -Üstte- aç kalmayayım diye aldım. Eski dost ya...Kore yemeği yiyene kadar inatlaşmaya devam:D Ama biz türkiyede gerçek ramyon yemiyormuşuz... o neymiş yaa...
Alttaki foto da çeşitli içecek denemelerim. Starbucks burda hazır olarak da satılıyormuş ve daha da ucuz. İster ısıt iç istersen sğuk. Kafana göre yani... pembe kolamız da kiraz aromalı. Koladan ziyade soda gibi ama çok sevdim. En sondaki kuruüzüm aromalı su... İnsanlar egzersiz takıntılı olduklarından aromalı pek çok su var ve 0 kalori... Allahım bu da benim cennetim galiba. Eline ne alsan kaç kalori olduğu ve neye iyi geldiği üzerinde yazılı.
Kırmızı ile çizili alanları yukarıda detaylı anlattım. Harita açmak gibi çok da eğlenceli.
Bir cami gördüm haritada... bi bakiim neresi dedim ama bulamadım. Haritada cami olarak gözüken yer bir fransız misyoner okulu... vay köftehorlar vay dedim içimden de sonra bir kendime şaşırdım. Sanki bulsam iki rekat namaz kılcam içinde...Kime ki bu havam... İnsanlar gerçekten din le kendini daha bi evinde hissediyor yurtdışında ondan zahiri bi küçük çabaladım ama fos çıktı.
Mavi alanları anlatmaya geld sıra... Koşun oğlum buralar çok eğlenceli...
Dün jeff beni Grand hyatt hotelin önünden alırken yolu da anlatayım dedi. Yürü ya dedim ben bir gittiğim yeri unutmam bir daha... Ok keyfin bilir... Yürüdük gittik eve...
Bu gün dönüş yolunda sokağa girdim yürüyorum... Evet tanıdık- evet hatırlıyorum falan filan derken bir kayboldum. Zaten 6 saattir yürüyorum at gibi. Ölüyorum yorgunluktan. Oturuyorum kalkıyorum tekrar başlıyorum yürümeye ama evi bulamıyorum. Ağlayacaktım neredeyse... Saydırıyorum da tabi içimden artiz nolcak attım elin adamına havanı topla şimdi götünü diye...
Geldiğimden beni elm gps'de sürekli bir ''where am ı'' tavrı ile takılıyorum. Ama daracık sokakları... Ve bir sır vereyim. Burda insanlar hiç de birbirine benzemiyor. En birbirine benzeyen sokaklar...
Evet işte şu ateş tuğla evin arkasındaki gri bina diyorum değil...he bir arkadaki ateş tuğla bina ardındaki gri o zaman... Aman Allahım kaybolmak da benim kağbusum.Öye böyle derken kendime söverken beyaz kocaman çiçekleri olan bir ağaç gördüm. O anki rahatlama hissini anlatamam. Çünkü en son şu merdivende uyusam biraz ya sonra bulurum falan diye kendi kendimi ikna falan ediyordum:D
Eve geldim saat 5 falandı... ve yine kopmuşum. 1 saat önce uyandım. Şu an mı? Seul'de saat 06:38 ve güneş gül yüzünü gösterdi...
Bu gün Jein ile buluşacağız nihayet... başlasın düğün alışverişleri...
Günlerdir (havalara bak daha 2. gün) bir türlü kendime gelememiştim... biraz yorgunluk, biraz açlık vardı... Yeni yeni toparlıyorum kendimi. imla hatalarımın farkındayım da, yazdığıma dua edin bence... önümü göremediğim anlar oldu sonuçta...
Havaalanındaki yemek ve uyku krizimden sonra ilk gün de uyku daha kıymetli geldi ve yemek yemeden 10 saat kadarcık uyudum. Haliyle gece uyandım,evde yiyecek birşey yok. Dışarı çıktım. Gez allah gez hiç bir yer açık değil. Yani açık yerler de var tabi ama ben tam bir kore mutfağı hayranı olarak fransız cafesine vs girmek istemiyorum. İnat inat derken n son bayılmak üzereydim ki o karşımda ışıltısı ile gözlerimi kamaştıran starbuck'a daldım. Madem kore yemekleriyle başlayamıyorum, neden takıntılarımla başlamayayım değil mi...
Parıltısı sizin de gözünüzü almıyor mu:D Bu eve en yakın olan... Tabi ben çok daha uzak bir starbucks'ta yaptım kahvaltımı o ayrı.
Burda chai tea latte yok. İsyaaannn!!! Allahtan white chocolate ile de yaşarım:D Elmalı birşey yedim. Çok zor bir söylenişi var çok da umrumda değildi zaten o an. Süper tatlı ve güzeldi. Ama Kendime söz verdim . Korede tatlıya düşmüyoruz hanım!!!
Namsan dağına çok yakın oluğumu söylemiştim. Ama sabahki o açlık telaşı ve obsesif hallerim ile birlikte mekan keşfi yapayım dedim. Ben bu Seul'un neresindeyim. Yaklaşık 22 km'lik alanı 6 saat kadar yürümek suretiyle bir çırpıda mı denir nedir artık yürüdüm.
İlk hedefim Han nehri. Hacım nasıl gidilir bu nehre??? GPS'im ve ben... Kulağımda mor kulaklıktar... Selah Sue ve Rihanna eşliğinde...
Ben iaewondan, Yongsan dong'a ve ordan da Bogwang caddesi üzerinden yürüdüğüm içinböyle bir geçitten geçmek suretiyle nehrin kenarına vardım.
Bu nehir 47 km uzunluğunda(42 de olabilir yanlış hatırlamış olabilirim). Ve adamlar cidden çok akıllılar. Oynar burda oğlanlar kızlar demişler nehrin etrafını komple yürüyüş ve bisiklet parkuru ve ara ara da egzersiz yapabildiğin alanlarla doldurmuşlar.
*** Ben yürürken bir tane ajumma gülümsedi ve selam verdi. O an Nişantaşı sabah koşularında edindiğim kankalarım yaşlı amcalar geldi aklıma... 2 güne bu ajummayı da bağlarım...:D
Yani tabi ki kara bahtım kör talihim burda da beni yalnız bırakmadı. Ne yağdı arkadaş yağmur... Sırılsıklam oldum...Yağmurun tadı yokmuş onu da test ettim tabe... Bu arada ben yağmur dedim yanlış
olmasın... baya dolu yağıyordu ve istanbulda olsa sel alır götürürdü bizi... o tarz yani. Ama durduramadı beni !!! Hah!!!
Üstteki fotoları location maneger'larımız için paylaşıyorum:D Aynı zamanda İ.B.B den de belki i gören olursa hani belki bize de bi iki düzgün alan açılır gibi bir mühendislik, bir parklar ve bahçeler çabam da var:D
Abi tam çekimlik mekanlar... Ezel'den Apo görmesin buraları boşuna uğraştık Haliçlerde diye ağlar vala:D
Derinlik algıarını sevdim. Ayrıca alanları kapa kapa girmesin insanar diye çitle çevirmek yerine ondan maksimum ölçüde yararlanma çabalarını da...
Kapatmak yerine her yerleri uyarı tabelaları ile donatmışlar. Buir konuya daha dikkat çekeyim. Burdaki insanlar da uyuyorlar hani uyarılara... Bizde olsa üstünden atlarız o da ayrı.
Ben de pek kedi canını sevdiğim birisiymişim. Daha hiç yola falan da atlamadım. Hep bi yaya geçidi hep bi ışıklar...
Bunu bi paylaayım aman... Çonçonhi diye okunuyor. Sevdiğim kelimelerden. Yvaş yavaş- ya da - yavaşça olarak çevirebiliriz. Heryerde her yolda uyarı olarak yazıyor. Hayır gören de çok hızlı gittiklerini düşünür. Zaten E5 te 60'ı geçen görmedim de ara sokaklarda da 30 falan araçların maksimum hızı... Nerede hacım o hızlı ve öfkeli arkadaşlar daha göremedik:D
.jpg)
Havaalanı limuzin'i... bahsetmiştim. Bunlara biniyorsun... oteline ya da gittiğin yerin merkezine kadar seni götürüyor. Taksim son durak deyip atmıyor yani: )
Bu yollar hep benim eve gidiş yollarım. Aman çekeyim de kaybolmamayım:D
Bu evde yaşamaya karar verdim. Nasılı ile ilgili araştırmalarımız ve eylemlerimiz sürecek..
Cherry blossom... her yerdeler... çok güzeller... kar yağar gibi... son bir hafta falan gerçi dökülüyorlar çok. Yetişememekten korkmuştum ama beni beklemişler sağ olsunlar. Bu önümüzdeki bir kaç gün kendimi en güzel sakura fotoları çekmeye adayacağım. Belki dönmeden kirazlarını da yerim... Kim bilir?
Burayı da kendimi tatmin etmek için koydum. Yine benim eve tırmandığım yol... ama ben burayı izlediğim bir diziden hatırlayınca çok sevindim. Baya bir tutkulu anlar çekilmişti... Ah ben ve benim fil hafızam:
*** hiç soran oluyor mu içinden niye bu fotolarda insan yok diye ! Çünkü burda insan yok oğlum. Haykırcam şimdi nerde bu insanlar. km2 ye 3 kişi falan düşüyor herhalde. Yollar falan da bomboş. Sanırsın ki Çatalcada falanım. Seul çok kalabalı diyen zihniyet nerseyse bi onu bana bulun. Zira o ya sayı saymayı bilmiyor ya da istanbul'da hiç gezinmemiş... Ayrıca neresi ya buranın Taksim'i???
Kırmızı ile çizili alanları yukarıda detaylı anlattım. Harita açmak gibi çok da eğlenceli.
Bir cami gördüm haritada... bi bakiim neresi dedim ama bulamadım. Haritada cami olarak gözüken yer bir fransız misyoner okulu... vay köftehorlar vay dedim içimden de sonra bir kendime şaşırdım. Sanki bulsam iki rekat namaz kılcam içinde...Kime ki bu havam... İnsanlar gerçekten din le kendini daha bi evinde hissediyor yurtdışında ondan zahiri bi küçük çabaladım ama fos çıktı.
Mavi alanları anlatmaya geld sıra... Koşun oğlum buralar çok eğlenceli...
Dün jeff beni Grand hyatt hotelin önünden alırken yolu da anlatayım dedi. Yürü ya dedim ben bir gittiğim yeri unutmam bir daha... Ok keyfin bilir... Yürüdük gittik eve...
Bu gün dönüş yolunda sokağa girdim yürüyorum... Evet tanıdık- evet hatırlıyorum falan filan derken bir kayboldum. Zaten 6 saattir yürüyorum at gibi. Ölüyorum yorgunluktan. Oturuyorum kalkıyorum tekrar başlıyorum yürümeye ama evi bulamıyorum. Ağlayacaktım neredeyse... Saydırıyorum da tabi içimden artiz nolcak attım elin adamına havanı topla şimdi götünü diye...
Geldiğimden beni elm gps'de sürekli bir ''where am ı'' tavrı ile takılıyorum. Ama daracık sokakları... Ve bir sır vereyim. Burda insanlar hiç de birbirine benzemiyor. En birbirine benzeyen sokaklar...
Evet işte şu ateş tuğla evin arkasındaki gri bina diyorum değil...he bir arkadaki ateş tuğla bina ardındaki gri o zaman... Aman Allahım kaybolmak da benim kağbusum.Öye böyle derken kendime söverken beyaz kocaman çiçekleri olan bir ağaç gördüm. O anki rahatlama hissini anlatamam. Çünkü en son şu merdivende uyusam biraz ya sonra bulurum falan diye kendi kendimi ikna falan ediyordum:D
Eve geldim saat 5 falandı... ve yine kopmuşum. 1 saat önce uyandım. Şu an mı? Seul'de saat 06:38 ve güneş gül yüzünü gösterdi...
Bu gün Jein ile buluşacağız nihayet... başlasın düğün alışverişleri...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder